Tam sessiz bir odada birkaç dakika kalınca kulakların kendi içindeki sesleri, nefesini, kalp atışını fark etmeye başladığını hissetmişsindir. Bu tesadüf değil, beyin sürekli bir girdi bekliyor ve hiçbir şey yokken kendi ürettiği düşük seviyeli sinyalleri yükseltiyor.
Bu yüzden bazı insanlar için tam sessizlik dinlendirici değil, tetikte kalma hissi yaratıyor. Ortamda hiçbir referans nokta olmayınca zihin en ufak sesi bile abartılı algılıyor.
Çözüm sessizliği tamamen ortadan kaldırmak değil, çok hafif ve sabit bir zemin ses eklemek. Bu, beynin sürekli “bu ne” diye sormasını engelliyor ve sessizliğin rahatsız eden kısmını yumuşatıyor.